struikelgevaar

Struikelgevaar is het risico op struikelen tijdens het lopen door obstakels, oneffenheden of veranderingen in hoogte op wandelroutes. Het kan leiden tot valpartijen en letsel variërend van kneuzingen tot breuken of hoofdletsel. Het begrip wordt vaak gebruikt in de context van woningen, werkplekken en openbare ruimten waar mensen dagelijks lopen.

Oorzaken en locaties. Struikelgevaar ontstaat door voorwerpen of condiciones die het looppad belemmeren: losse voorwerpen zoals tassen of gereedschap, kabels en snoeren die over de vloer liggen, oneffen vloeren of drempels, versleten tapijten, natte of gladde oppervlakken, en slecht verlichte ruimten. Veranderingen in hoogte zoals bordes, trappen en drempels verhogen eveneens het risico. Veelvoorkomende plaatsen zijn woningen, hallen, gangen, trappenhuizen, kantoren, winkels en stations of scholen.

Gevolgen en risicogroepen. Een val kan leiden tot letsel zoals verstuiking, schaafwonden, fracturen of hoofdletsel. Ouderen en mensen met beperkte mobiliteit of zicht lopen een hoger risico, maar struikelgevaar kan iedereen treffen. Gebruik van medicijnen of alcohol kan de balans en reactietijd beïnvloeden, waardoor het gevaar toeneemt.

Preventie en beheersmaatregelen. Houd looproutes vrij van rommel en obstakels, regel kabels en snoeren met kabelkanalen of clips, en gebruik antislip-matten waar nodig. Zorg voor gelijkmatige overgangen tussen vloeren en markeer ongelijke oppervlakken of trappen. Goede verlichting en duidelijke routemarkeringen verminderen verrassingen. Draag passende schoenen en gebruik handrelingen op trappen. Repareer beschadigde vloeren en ga uit van een snelle onderhouds- en meldingssysteem.

In werkomgevingen geldt doorgaans een risicobeoordeling en passende maatregelen om struikelgevaar structureel te beperken. Struikelgevaar blijft een veelvoorkomend veiligheidsprobleem, maar kan aanzienlijk worden verminderd met aandacht voor orde, verlichting en onderhoud.