reverberatiekamer

Een reverberatiekamer is een akoestische testruimte ontworpen om een diffuse, consistente geluidsomgeving te bieden, zodat akoestische eigenschappen zoals nagalmtijd en absorptie van materialen betrouwbaar kunnen worden gemeten. De kamer maakt deel uit van laboratoriumfaciliteiten voor bouw- en productakoestiek en kan met verschillende testopstellingen eigenschappen van materialen en systemen evalueren.

De constructie van een reverberatiekamer is gericht op lage absorptie en een uniforme verdeling van de geluidenergie. De wanden bestaan uit harde of nauwelijks absorberende oppervlakken; doorgaans zijn er regelbaar absorptiemateriaal en diffusors beschikbaar om de meetopzet aan te passen en om een diffuse veld te bevorderen. Een luidspreker dient als geluidsbron en een of meerdere microfoons registreren het geluid in de kamer. Temperatuur en vocht kunnen gecontroleerd worden, omdat dit de metingen beïnvloedt.

Tijdens metingen wordt vaak een impuls of korte geluidstoon gebruikt en de afname van het geluid gemeten. De nagalmtijd (T60) wordt bepaald volgens gestandaardiseerde procedures. Daarnaast kunnen per teststuk absorptiecoëfficiënten en totale absorptie A van de kamer worden afgeleid met formules zoals Sabine of verwante modellen, waarbij de kameroppervlakten en de absorptie van het te testen materiaal meetresultaat geven.

Toepassingen omvatten kwaliteitscontrole van bouwmaterialen en akoestische producten, onderzoek naar geluidisolatie en kamerontwerp, en kalibratie van meetapparatuur. Reverberatiekamers zijn te onderscheiden van anecoïsche kamers, die nauwelijks reflecties toelaten en een zeer korte nagalm leveren. Het concept ontstond uit het werk van Sabine in de ontwikkeling van nagalmtijd, en moderne reverberatiekamers worden ondersteund door internationale normen zoals ISO 354 voor geluidabsorptie in de reverberatiekamer.