polarisatiecorrecties

Polarisatiecorrecties zijn procedures die worden toegepast om het effect van polarisatie op optische metingen te compenseren, zodat meetresultaten de ware signaalwaarde weerspiegelen in plaats van de specifieke polarisatietoestand van het licht. Ze komen voor in diverse instrumenten waar detectie, doorlaat of respons afhankelijk kan zijn van de polarisatie.

Door polarisatie kan de waargenomen intensiteit, spectrum of beeld turen wijzigen door anisotrope optiek, reflecties, scatters en optische lagen. Daarom is correctie vaak nodig om biases in kwantitatieve resultaten te voorkomen en om metingen vergelijkbaar te maken over verschillende instellingen of wavelengten.

De implementatie van polarisatiecorrecties berust meestal op calibratie met bekende polarisatiestaten, bijvoorbeeld met behulp van polarizers en retarderplaten. De instrumentrespons op verschillende polarisaties wordt vastgelegd via statistische maten zoals Stokes-parameters en de bijbehorende Mueller-matrices. Op basis daarvan worden correctie- modellen gebouwd en op de verzamelde data toegepast. Soms worden referentiedoelen of ongepolariseerde standaarden gebruikt om de correcties te valideren.

Toepassingsgebieden omvatten astronomie, waar polarisatie-informatie onderzoek naar magnetische velden oplevert; remote sensing en satellietbeeldvorming, waar polarisatiecorrecties helpen bij het afleiden van echte oppervlaktesreflectantie; en beeldvorming of spectroscopie in wetenschappelijk onderzoek, waar polarisatie de detectie-efficiëntie kan beïnvloeden.

Uitdagingen bij polarisatiecorrecties zijn onder meer instrumentale polarisatie die verschuift met golflengte en tijd, atmospherische polarisatie in buitentoepassingen, en onzekerheden in het modelleren van diattenie en retardatie van optische componenten. De nauwkeurigheid van de correcties hangt af van de kwaliteit van de calibratie en het correctheidsmodel.