macroencapsulatie

Macroencapsulatie is een techniek in de biomedische technologie waarbij cellen of andere therapeutische materialen in een grote, halfdoorlatende kapsel of implantaat worden ingesloten. Het doel is immunoisolatie: de kapsel laat uitwisseling van voedingsstoffen, zuurstof, afval en secreties van de ingesloten cellen toe, maar beperkt de toegang van immuuncellen en antilichamen tot het in te sluiten graft.

Materialen en ontwerp bestaan meestal uit biocompatibele polymeren zoals alginaat en hydrogelcomposities. Macro-encapsulatie verschilt van microencapsulatie doordat de kapsels groter zijn en vaak in een extern implantaat geplaatst worden, wat retrieveerbaarheid en beheer vergemakkelijkt. De permeabiliteit en de mechanische stabiliteit van de kapsels zijn belangrijke ontwerpoverwegingen om zowel celoverleving als immunoisolatie te waarborgen.

Toepassingen liggen vooral op het gebied van celtherapie en tissue engineering. Een bekend aandachtsgebied is immunoisolatie voor isletceltransplantaties bij diabetes mellitus type 1, waarbij insulinosecretie door geïmplanteerde cellen enigszins autonoom kan plaatsvinden zonder systemische immunosuppressie. Daarnaast wordt macroencapsulatie onderzocht voor de levering van therapeutische factoren of als platform voor cel-gebaseerde geneesmiddelen.

Voordelen van macroencapsulatie zijn onder meer het potentieel om immunosuppressie te beperken of overbodig te maken en de mogelijkheid tot verwijdering van het implantaat. Belangrijke uitdagingen zijn beperkte diffusie van zuurstof en voedingsstoffen naar forse grafts, fibrose en vreemde-lichaamreacties rond het implantaat, en technische issues zoals implantaatstabiliteit en infectierisico. De technologie bevindt zich vooral in onderzoeks- en klinische proefstadia en heeft nog geen brede klinische adoptie.