kleurindicator

Een kleurindicator (ook wel kleurstof-indicator) is een stof of systeem dat een toestand aanduidt door een verandering van kleur. Kleurindicatoren worden veelvuldig toegepast in de chemie, biologie en milieuwetenschappen om snel visueel of instrumenteel een chemische toestand af te lezen.

Het werkingsprincipe berust vaak op veranderingen in de absorptie van licht die volgen uit chemische verschuivingen zoals protonatie bij zuur-base-indicatoren of veranderingen in de oxideringsgraad bij redox-indicatoren. De waargenomen kleur hangt af van de omgeving, zoals de pH, temperatuur of andere chemische factoren.

Grote toepassingen zijn onder meer titraties en pH-metingen, detectie van verontreinigingen in water, klinische diagnostiek en voedselveiligheid. Indicatoren worden ook verwerkt in teststrips, sensoren en biosensoren, waarin een kleurverandering een signaal geeft dat kan worden gemeten of geïnterpreteerd.

Bekende voorbeelden zijn lakmoepapier, fenolftaleïne, methyloranje en bromothymolblauw; bij redox-indicatoren wordt soms methyleenblauw gebruikt. Deze voorbeelden illustreren de variatie aan indicatoren die geschikt zijn voor verschillende meetbereiken en toepassingen.

Bij het kiezen van een indicator let men op het geschikte pH-interval of redoxpotentiaal, duidelijke kleurverandering, snelle respons en minimale interferentie door de achtergrondkleur of troebelheid van het monster. Indicatoren kunnen subjectief zijn bij visuele lezing; instrumentele detectie met spectrofotometrie of digitale analyse kan betrouwbaarder zijn.