kaartchip

Een kaartchip is een geïntegreerde schakeling die in een kaart is ingebed en data kan opslaan en verwerken. Het fungeert als een veerkrachtige, beveiligde reken- en opslagomgeving die kan worden gebruikt voor identificatie, authenticatie en transacties. Kaartchips komen voor in zowel contactgebaseerde kaarten (met fysieke contactpunten) als contactloze kaarten (via een antenne en radiogolven).

Technisch gezien bestaat een kaartchip uit een microprocessor, geheugen (ROM, RAM en niet-vluchtig geheugen zoals EEPROM/Flash) en vaak een cryptografische co-processor. Veel kaarten bevatten een Secure Element of andere beveiligde opslag om sleutels en certificaten te beschermen. De communicatie met buitenwereld kan via contact (ISO/IEC 7816) of via contactloze interfaces ( ISO/IEC 14443, NFC). Voor betalings- en identiteitsdoeleinden worden vaak normen van EMVCo en PKI gebruikt.

Toepassingen van kaartchips zijn onder andere betalingspassen en bankkaarten (EMV), identiteits- en reisdocumenten, toegangscontrolesystemen, OV-chipkaarten en loyaliteits- of gezondheidskaarten. De chip houdt meestal cryptografische sleutels en credentials bij, waardoor veilige authenticatie en autorisatie mogelijk worden. Het software- en sleutelbeheer vindt plaats volgens kaartlifecyclusprincipes: uitgifte, personalisatie, gebruik, bijwerking en intrekking.

Beveiligings- en privacyaspecten zijn cruciaal, aangezien misbruikkanalen zoals klonen of skimmen mogelijk zijn als de beveiliging ontbreekt of verouderd is. Moderne kaartchips richten zich daarom op sterke cryptografie, wederzijdse authenticatie en regelmatige updates.