interactiespecificaties

Interactiespecificaties zijn specificaties die beschrijven hoe twee of meer systemen, componenten of modules met elkaar communiceren. Ze bepalen welke data worden uitgewisseld, in welk formaat, welke berichten of API-aanroepen gelden, welke volgorde van handelingen van toepassing is en welke foutafhandeling en herstelmechanismen gelden. Het doel is interoperabiliteit en voorspelbaar gedrag in samenwerkende systemen.

Ze worden toegepast bij softwarearchitectuur, systeemintegratie, API-ontwerp en IoT- of embedded-omgevingen. Ze fungeren als contract tussen partijen en ondersteunen ontwikkeling, testen en onderhoud. Door duidelijke interactiespecificaties ontstaat minder kans op misverstanden bij integratie en kunnen wijzigingen gecontroleerd worden doorgevoerd.

Typische elementen zijn data- of berichtformaten (bijv. JSON, XML, protobuf), transportprotocollen (HTTP, MQTT, gRPC), berichtenvolgorde en state-overgangen, tijdslimieten zoals timeouts, foutafhandeling en retries, beveiliging en authenticatie, versiebeheer en backward compatibility, en criteria voor validatie en testen.

Schaal van vormen kan variëren van menselijke documentatie tot machineleesbare specificaties als OpenAPI, AsyncAPI of IDL. In de praktijk worden interactiespecificaties vastgelegd in interface contracts of architectuurdocumenten en beheerd via governance- en wijzigingsprocessen.

Zie ook: API-specificaties, interface contract, data- en berichtstandaarden.