elektrokardiografiaan

Elektrokardiografie is een medische techniek voor het registreren van de elektrische activiteit van het hart. Een elektrokardiografiaan is een professional die elektrokardiografie uitvoert en, indien nodig, de verkregen informatie laat interpreteren door een arts. De meting gebeurt meestal met een elektrodenriem of individuele elektroden die op de borstkas, armen en benen worden geplaatst. Het ECG-apparaat registreert elektrische signalen en zet ze om in golven op papier of een beeldscherm. Bij een standaard meting worden verschillende geleidende configuraties gebruikt, waaronder de 12 leads: I, II, III, aVR, aVL, aVF en de precordiale leads V1 tot en met V6. Hierdoor kan men snel een overzicht krijgen van de elektrische activiteit van verschillende delen van het hart.

Een ECG levert gegevens over onder meer de P-top, het PR-interval, de QRS-complex en de QT-tijd. Het wordt gebruikt om hartritmestoornissen, ischemie, infarct of elektrolytstoornissen op te sporen en om medische beslissingen te ondersteunen bij bijvoorbeeld preoperatieve evaluatie of monitoring tijdens behandeling. Naast de standaard rust-ECG bestaan er ambulante vormen zoals Holter-monitoring (24 tot 48 uur) en event-monitoring voor langere observatie.

Geschiedenis en ontwikkeling: de elektrokardiografie heeft zijn wortels in het werk van Willem Einthoven in het begin van de 20e eeuw. Einthoven ontwikkelde het eerste bruikbare systeem en de theorie rondom de drie leads die heden nog ten dele worden gebruikt. Voor de meeste klinische toepassingen is de rust-ECG een snelle en veilige diagnostische tool; het geeft echter geen informatie over structurele aandoeningen en kan door artefacten verstoord raken. Elektroden kunnen huidirritatie veroorzaken bij sommige patiënten.