dochtercellen

Dochtercellen zijn de cellen die ontstaan uit een moedercel na celdeling. Bij mitose ontstaan twee identieke dochtercellen met hetzelfde genetische materiaal als de moedercel. Bij meiose ontstaan vier haploïde dochtercellen die genetisch verschillend zijn en geschikt voor seksuele voortplanting.

Mitose vindt plaats in somatische cellen en is gericht op groei, ontwikkeling en weefselherstel. De deling omvat kern- en cytoplasmadeling, met fasen: profase, promfase, metafase, anafase en telofase, gevolgd door cytokinese. Tijdens deze processen wordt de genetische informatie verdubbeld en vervolgens gelijkmatig verdeeld zodat elke dochtercel een volledige set chromosomen bevat.

Meiose produceert haploïde dochtercellen en bestaat uit twee opeenvolgende delingen: meiose I en meiose II. Tijdens meiose I worden paren homologe chromosomen verdeeld en vindt vaak crossing-over plaats in prophase I, waardoor genetische variatie ontstaat. Bij meiose II worden chromatiden gescheiden, waarmee uiteindelijk vier unieke dochtercellen ontstaan.

Cytokinese is de scheiding van het cytoplasma en voltooit de deling. Bij dierlijke cellen ontstaat een contractiele ring die een cleavage furrow vormt en de cel in tweeën snijdt. Bij plantencellen vormt zich een celplaat die uitgroeit tot een scheidingswand tussen de nieuw gevormde cellen.

Het concept van dochtercellen is fundamenteel voor groei, herstel en voortplanting. De juiste regulatie van celdeling gebeurt via de celcyclus en checkpoints; fouten kunnen leiden tot celdood of aandoeningen zoals kanker.