diffuusheid

Diffuusheid is een eigenschap die aangeeft in hoeverre licht wordt verspreid in vele richtingen in plaats van in één richting. Het beschrijft de angular distribution van licht dat wordt uitgestrooid of uitgezonden door een oppervlak, een materiaal of een lichtbron.

In de optiek ontstaat diffusie vooral door oppervlakteonregelmatigheden op microschaal, waardoor licht in verschillende richtingen wordt teruggekaatst. Een volledig diffuse, of Lambertiaans, oppervlak reflecteert het licht evenredig in alle richtingen ten opzichte van de oppervlaknorm, waardoor de waargenomen helderheid onafhankelijk is van de kijkrichting. In de praktijk vertonen de meeste oppervlakken een combinatie van diffuse en speculaire reflectie: de diffuse component komt door ruwheid en textuur, de speculaire component door gladheid en oppervlakssamensmelting.

De diffusheid wordt vaak beschreven met meeteenheden zoals de BRDF (bidirectionele reflectieverdelingsfunctie) of diffusiecoëfficiënten (albedo). Goniometrische metingen bepalen hoe de intensiteit varieert met de waarnemingshoek. In de beeldvorming en verlichting bepaalt diffusheid de kwaliteit van licht en schaduwen: een hoger difuusheidsniveau geeft zachter licht en minder scherpe schaduwen, terwijl een lage diffusheid het licht geconcentreerder en glanzender maakt.

Naast optiek wordt de term ook in akoestiek gebruikt, waar diffusheid verwijst naar hoe gelijkmatig geluidsenergie in een ruimte verspreidt, vaak versterkt met diffuseurs om na te streven. Diffuusheid is daarmee een sleutelconcept in ontwerp en analyse van zowel licht- als geluidomgevingen.