dierdiversiteit

Dierdiversiteit verwijst naar de variatie van dieren op een bepaald schaalniveau, van lokale populaties tot de wereldwijde fauna. Dit begrip omvat drie aspecten: species diversity (aantal en evenwicht tussen dierlijke soorten), genetische diversity (variatie binnen en tussen populaties van een soort) en functionele diversity (de rollen die dieren in ecosystemen vervullen, zoals bestuiving, predatie en afbraak).

Dierdiversiteit levert cruciale ecosysteemdiensten zoals voedselvoorziening, bestuiving van gewassen, plaagbestrijding en een robuust water- en bodembeheer, naast culturele en wetenschappelijke waarden. Een hoge dierdiversiteit kan ecosystemen veerkrachtiger maken bij veranderingen doordat functies redundant en flexibel zijn. Verlies van dierdiversiteit kan leiden tot een afname van functioneren en minder veerkracht tegen verstoringen.

Bescherming en behoud hangen samen met factoren zoals habitatverlies, klimaatverandering, overexploitatie (visserij, jacht), vervuiling en invasieve soorten. Fragmentatie van habitats beperkt beweging en genetische uitwisseling, wat populaties kwetsbaar maakt. Monitoring van populaties en integrale land- en waterbeheer helpen trends te begrijpen en tijdig maatregelen te nemen.

Conserveringsmaatregelen omvatten behoud en herstel van leefgebieden, de instelling van beschermde gebieden, duurzame landbouw- en visserijpraktijken, en ex-situ-behoud zoals fokprogramma's in dierentuinen en opvangcentra. In situ-behoud, oftewel natuurbehoud in het gebied zelf, blijft meestal het belangrijkste doel. Beleidskaders en internationale samenwerking zijn cruciaal voor het monitoren en beschermen van dierdiversiteit.