binnenwateren

Binnenwateren zijn zoetwaterlichamen die binnen de landsgrenzen liggen. Daartoe behoren rivieren en beken, meren, plassen, moerassen en door de mens gegraven kanalen en reservoirs. Ze kunnen natuurlijk of kunstmatig zijn en kennen uiteenlopende eigenschappen, zoals variaties in debiet en waterkwaliteit; estuaria en brakwaterzones komen voor waar rivieren in zee uitmonden.

De hydrologie van binnenwateren wordt bepaald door neerslag, afvoer, grondwater, verdamping en menselijke ingrepen zoals dammen, sluizen en peilbeheer. In veel landen – met name in Nederland – regelen waterschappen en nationale instanties de waterpeilen, drainage en dijkbescherming om land en inwoners tegen overstromingen te beschermen.

Ecologisch gezien bieden binnenwateren onderdak aan een verscheidenheid aan waterplanten en -dieren, waaronder vissen en watervogels. De waterkwaliteit wordt beïnvloed door verontreiniging, nutriëntenbelasting, sediment en veranderingen in zoutgehalte. Het beheer streeft naar een goede ecologische toestand, behoud van biodiversiteit en mitigatie van eutrofiëring en invasieve soorten.

Het gebruik van binnenwateren omvat scheepvaart en transport over kanalen en rivieren, recreatie, visserij, irrigatie en soms drinkwatervoorziening. Ze fungeren ook als bronnen van energie en koeling bij bepaalde installaties. In stedelijke gebieden dragen ze bij aan koeling en waterbeheersing tegen overstromingen.

Ze staan onder nationaal en regionaal beleid, vaak in lijn met internationale kaders zoals de Europese Kaderrichtlijn Water, en vereisen samenwerking tussen waterschappen, gemeenten en milieudiensten.