barcodegeschiedenis

Barcodegeschiedenis verwijst naar de ontwikkeling en verspreiding van barcode-technologie als methode om gegevens over producten en voorraden snel en foutloos te lezen. Een barcode is een visuele representatie van informatie die door een optische scanner kan worden gedecodeerd. De eerste ideeën ontstonden in de late jaren veertig en vijftig, toen onderzoekers zochten naar automatische identificatie van goederen.

Het oorspronkelijke concept werd in 1948 bedacht door Bernard Silver en Norman Joseph Woodland. In 1952 kregen zij een patent voor een bullseye-achtige, cirkelvormige codering waarmee informatie kon worden gelezen door reflectie. Het ontwerp werd later aangepast naar een lineaire coderingsvorm die beter geschikt was voor massadistributie en praktijktoepassingen in de detailhandel. In de decennia erna bleven de kosten en betrouwbaarheid van printers en scanners een belemmering voor grootschalige invoering.

In de jaren zeventig ontstond de moderne standaard met de Universal Product Code (UPC). IBM-ingenieurs, onder leiding van George Laurer, ontwikkelden een robuuste UPC-A-code. De eerste commerciële scanning vond plaats in 1974, toen een pakje Juicy Fruit-bubblegum bij een Marsh-supermarkt in Ohio werd gescand. In Europa werd de Europese ArtikelNummering (EAN) ontwikkeld, dat later wereldwijd als standaardversie werd geadopteerd; in de loop der tijd werd UPC en EAN samengebracht onder GS1-standaarden zoals EAN-13.

Later verschenen ook andere symbologieën, zoals Code 39 en Code 128, en werd 2D-barcode-technologie ontwikkeld, waaronder de QR-code in 1994. Barcodes hebben sindsdien bederfde logistiek, productie en detailhandel getransformeerd door snelle, betrouwbare data-uitwisseling mogelijk te maken.