Teruggroei

Teruggroei is het proces waarbij een plant na een onderbreking of beschadiging weer begint te groeien. Dit kan voorkomen na snoeien, maaien, begrazing, oogst of schade door fire en andere stressfactoren. De nieuwe groei ontstaat meestal uit latent aanwezige knoppen aan de wortel, stam of scheutbasis, of uit meristempunten net onder de schors. Teruggroei kan zowel nieuwe scheuten als bladontwikkeling omvatten en kan leiden tot hergroei van het loof, de stengel en soms de wortels.

De snelheid en aard van teruggroei hangen af van meerdere factoren. Koolhydraten- en reservaindepartementen bepalen hoeveel energie beschikbaar is voor uitgroei. Daarnaast spelen licht, temperatuur, waterbeschikbaarheid en nutriëntenconcentratie een belangrijke rol. Soort- of cultivarspecifieke eigenschappen, evenals de aanwezigheid van wortel- of stamknoppen en cambiale activiteit, bepalen of de teruggroei via sprouting, uitlopers of cambiale diktegroei verloopt. Biologische processen zoals hormoonsignaling en de initiatie van epicormische scheuten kunnen hierbij een rol spelen.

In verschillende toepassingen is teruggroei van groot belang. In de tuinbouw en bosbouw bepaalt teruggroei de uitrusting van planten na snoei of oogst, bijvoorbeeld bij coppice of pollard-teelten. In grasland en sportvelden bepaalt hergroei de opbrengst en het herstel na maaien. Ecologisch speelt teruggroei een rol bij herstel na verstoring en in processen van succesie en herstel van ecosystemen.

Metingen van teruggroei richten zich op groeisnelheid, biomassawinst, bladoppervlak en herhaalde groeicycli, vaak in relatie tot omgevingsomstandigheden en beheerpraktijken.