Terreinoppervlak

Terreinoppervlak is de echte, drie-dimensionale oppervlakte van de ondergrond zoals deze door het terrein zelf wordt gevormd, met bergen, dalen en hellingen. Het beschrijft de topografie en omvat alle oneffenheden en hoogtevariaties. Dit staat in contrast met de planimetrische oppervlakte, die uitsluitend de horizontale projectie weergeeft en hoogteverschillen negeert.

Het terreinoppervlak wordt doorgaans berekend uit elevatiedata zoals een digitaal hoogte- of hoogtemodel (DHM/DEM) of uit een drijvend driehoekennet (TIN). Voor elke basis- of grideenheid wordt de lokale helling meegenomen; de totale oppervlakte is daardoor groter dan de platte 2D-oppervlakte. In rasterrepresentaties wordt de oppervlakte vaak geschat door per cel rekening te houden met de lokale hoogtevariatie en helling, zodat dS groter is dan dx·dy bij vlakke oppervlakken.

Toepassingen van het terreinoppervlak zijn onder meer hydrologie (waterscheidingen en invloedsberekeningen), civiele techniek, bos- en landbeheer, en ruimtelijke planning. Het gebruik van hogere-resolutie hoogtegegevens verhoogt de nauwkeurigheid van de berekening, terwijl lagere resolutie data kan leiden tot under- of over- schatting van het werkelijke oppervlak. Begroeiing, complexe topografie en topografische occlusie kunnen de inschatting beïnvloeden en vereisen soms aanvullende of gecombineerde gegevensbronnen.

Zie ook: topografische oppervlakte, digitaal hoogte-model, GIS, helling en oppervlakteberekening.