Rotbestendigheid

Rotbestendigheid is een eigenschap die aangeeft in welke mate een materiaal, meestal hout, beton of kunststof, bestand is tegen aantasting door rot, schimmel of andere biologisch-chemische processen. Het begrip wordt vooral gebruikt in de bouw, houtbewerking en de maritieme industrie, waar langdurige blootstelling aan vocht, wisselende temperaturen en eventuele microbiële activiteit kan leiden tot degradatie van constructiematerialen.

Bij hout wordt rotbestendigheid primair bepaald door de houtsoort, de dichtheid en de aanwezigheid van natuurlijke of kunstmatige beschermingsmiddelen. Hardhoutsoorten zoals teak, iroko en meranti vertonen van nature een hogere rotbestendigheid dan veel zachtere bouw- of vurenhouten. Aanvullende behandelingen omvatten impregneren met koper- of chroomverbindingen, thermische modificatie en oppervlaktecoatings, die de wateropname en de groei van schimmels remmen.

Voor beton verwijst rotbestendigheid vooral naar de weerstand tegen aantasting door chemische reacties, zoals alkalisch-silica reactie of ionenindringing, maar ook naar de duurzaamheid van de gebruikte soorten beton in vochtige of mariene omgevingen. Additieven, lage water–cementverhoudingen en gebruik van sulfaatbestendige cementen verhogen de rotbestendigheid van beton.

In de praktijk wordt de rotbestendigheid gekwantificeerd met classificatiesystemen, zoals de Europese EN 350 voor hout (klasse 1 tot 4) of de Nederlandse NEN‑EN‑1992‑1‑1 voor beton. Dergelijke normen helpen ontwerpers en aannemers bij het selecteren van materialen die geschikt zijn voor de beoogde levensduur en de specifieke blootstellingscondities.