Radiopaciteit

Radiopaciteit is de eigenschap van een stof om röntgenstraling te attenueren. Materialen met hoge radiopaciteit absorberen meer straling dan omliggende weefsels en verschijnen op röntgenfoto’s als heldere, witte gebieden; factoren zoals dichtheid, atoomnummer en dikte bepalen de mate van opaciteit, evenals de energie van de röntgenbundel.

Bij beeldvorming wordt radiopaciteit meestal kwalitatief beschreven als radiopake of radiolucente gebieden. In CT-beeldvorming worden attenuatieverschillen gekwantificeerd met Hounsfield-eenheden (HU); water is 0 HU, lucht ongeveer -1000 HU en bot of tand vaak boven +700 HU.

Toepassingen: radiopaciteit is essentieel om anatomie en pathologie te onderscheiden. Radiopaak contrastmiddelen (bijv. jodium- of bariumsulfaatoplossingen) vergroten zichtbaarheid van lumen en organen; metalen implantaten en andere radiopake materialen zijn zichtbaar op follow-up beelden. De radiopaciteit van materialen bepaalt ook diagnostische interpretatie, bijvoorbeeld bij fractuurbeoordeling of de positie van implantaten.

Overwegingen: het gebruik van radiopaak contrast kan allergische reacties of nierbelasting veroorzaken; daarnaast beïnvloeden beeldinstelling en stralingsdosis de interpretatie en de kwaliteit van de beelden.