Opwekkingsinstallaties

Opwekkingsinstallaties zijn systemen die elektrische energie produceren. Ze zetten mechanische energie om in elektriciteit, meestal via een turbine die een generator aandrijft en zo elektriciteit levert aan het elektriciteitsnet. Ze kunnen standalone centrales zijn of onderdeel van een groter net.

Voorbeelden: fossiele brandstoffen (kolen, olie, aardgas); kernenergie; waterkracht; windkracht; zonne-energie (fotovoltaïsche centrales en zonne-thermische installaties); biomassa en geothermie. Ook bestaat er werking die warmte en kracht combineert, zoals CWKC.

Belangrijke componenten zijn de energiebron, een turbine, een generator, en systemen voor aandrijving, beveiliging en netaansluiting. In thermische centrales gebeurt omzetting vaak via een stoomcyclus; in gasgestookte en gecombineerde cycli werkt een gasturbine samen met een stoomturbine. Transformatoren en schakelaars koppelen aan het transportnet.

Efficiëntie en milieu-impact variëren. Fossiele centrales geven CO2 en verontreinigingen af; kerncentrales hebben lage directe emissies maar vereisen strenge veiligheids- en afvalzorg. Hernieuwbare installaties leveren emissievrije elektriciteit. Opslag en slimme netten vergroten betrouwbaarheid en flexibiliteit.

Regelgeving en toezicht: opwekkingsinstallaties vallen onder nationale regels en netbeheerder-eisen. Vergunningen, emissienormen en veiligheidsvoorschriften bepalen bouw en werking. De energietransitie stimuleert meer hernieuwbare opwekking, efficiëntieverbeteringen en opslag om het net stabiel te houden.