Nietsupergeleidende

Niet-supergeleidende is de term voor een materiaal dat onder de onderzochte omstandigheden geen superconductiviteit vertoont. Superconductiviteit is een quantumfenomeen waarbij een stof stroom kan geleiden met praktisch nul weerstand en waarbij magnetische velden uit de stof worden gestoten (Meissner-effect) wanneer de stof onder een kritische temperatuur Tc en onder een kritische magnetische veldsterkte wordt gebracht. Een materiaal wordt als niet-supergeleidend beschouwd wanneer het geen Tc bezit binnen het meetbereik, of wanneer de weerstand niet naar nul daalt en het Meissner-effect afwezig blijft.

De oorzaken en condities variëren. Voor veel materialen ontbreekt de elektronische structuur of de interacties die nodig zijn voor vorming van Cooper-paren onder de gegeven omstandigheden. Invloeden zoals onzuiverheden, magnetische onzuiverheden, kristalroosters en concurrerende fasen zoals magnetische orde of andere elektronische toestanden kunnen superconductie onderdrukken. Vaak is de eventuele Tc extreem laag, waardoor de stof praktisch niet-supergeleidend blijft bij gangbare temperaturen en drukken. Wel bestaan materialen die onder speciale condities wel superconductie vertonen, zoals sommige elementen bij zeer lage temperaturen of onder hoge druk, en diverse keramische verbindingen en ijzergebaseerde systemen.

Meetmethoden en definities. In onderzoek naar niet-supergeleidende materialen worden weerstand als functie van temperatuur en magnetisatie gebruikt om vast te stellen of een monster voldoet aan de criteria van superconductiviteit. Het begrip is belangrijk in de materiaalkunde en in de fysica van geconcentreerde materie, omdat het de randvoorwaarden illustreert waaronder elektronische kruisingen en Cooper-paren wel of niet ontstaan.