Luchtdistributie

Luchtdistributie is het proces en het systeemontwerp waarbij aangevoerde lucht uit een HVAC-systeem wordt verdeeld en verspreid over ruimten in een gebouw. Doeleinden zijn ventilatie, verwarming of koeling, luchtkwaliteit en thermisch comfort, en het afvoeren van vervuilde of vochtige lucht. De distributie bepaalt hoe snel lucht van de ruimte wordt vernieuwd en hoe de temperatuur en de geur worden beheerst.

Belangrijke componenten zijn een luchtbehandelingskast (AHU), leidingen of kanalen, en feitelijk luchtuitlaten zoals diffusers, roosters of registers. De lucht wordt via het kanaalsysteem naar de uitlaten geleid, waarna ze de ruimte binnendringen en zich mengen met de binnenlucht. Terugvoer naar de AHU zorgt voor balans en filtratie.

Er bestaan verschillende ontwerpbenaderingen. Bij mengventilatie wordt geproduceerde lucht gemengd met de ruimtelucht; bij verplaatsingsventilatie wordt koudere, schone lucht onderaan of bij de bron ingeit en stijgt langzaam op, waardoor warmer lucht op hoogte blijft. Elke methode heeft voor- en nadelen op gebied van comfort, energetisch rendement en geluidsniveau.

Bij het ontwerp spelen factoren als bezettingsgraad, ruimtelijke afmetingen, gewenste luchtkwaliteit, filtratie, warmtelast en geluidsnormen een rol. Regelmogelijkheden, onderhoud van kanalen en diffusers, en de plaatsing van uitlaten beïnvloeden comfort en efficiëntie.

Luchtdistributie wordt toegepast in kantoren, scholen, ziekenhuizen en industriële gebouwen. Ontwerp- en beoordelingsnormen zoals internationale ventilatiestandaarden geven minimale ventilatieratio's en prestatiecriteria om veiligheid en comfort te waarborgen.