Kasstroomdekking

Kasstroomdekking is de mate waarin de kasstromen van een onderneming of project in een bepaalde periode voldoende zijn om de kasuitgaven te dekken. Het geeft aan of er voldoende liquiditeit beschikbaar is om lopende verplichtingen te voldoen en investeringen te bekostigen zonder extern kapitaal aan te trekken.

Een gangbare maatstaf is de kasstroomdekkingratio, ook wel debt service coverage ratio (DSCR) genoemd: operationele kasstroom gedeeld door de som van rente en aflossingen over dezelfde periode. Een DSCR groter dan 1,0 duidt op dekking, een waarde onder 1,0 op onderdekking. In de praktijk verlangen kredietgevers vaak een DSCR van 1,2 tot 1,5 of hoger, afhankelijk van sector en risicorapportage. Daarnaast kan men kijken naar vrije kasstroomdekking: vrije kasstroom (operationele kasstroom minus kapitaalinvesteringen) gedeeld door totale kasuitgaven of rente en aflossingen, om buffervermogen te meten.

Kasstroomdekking wordt veel gebruikt door banken bij kredietverlening, bij projectfinanciering en in risicobeoordeling; ook ratingbureaus letten op deze dekking om de solvabiliteit en terugbetalingscapaciteit te beoordelen. Het is ook een instrument voor liquiditeitsbeheer binnen een onderneming, aangezien seizoeninvloeden, wisselkoersen en werkkapitaalbehoefte de dekking kunnen beïnvloeden.

Beperkingen: kasstroomcijfers zijn gebaseerd op historische of prognosedata en houden mogelijk geen exacte timing van kasinstroom en -uitstroom in, wat misleidend kan zijn bij piek- en dalperiodes. Scenario-analyses en covenanzen helpen inzicht te geven.

Verbeteringen: sneller incasseren, beter debiteuren- en voorraadbeheer, tijdig betalen van leveranciers, zorgvuldige capexplanning en (her)financiering of herstructurering van schulden.