Hoogwaterperioden

Hoogwaterperioden zijn perioden waarin waterstanden hoger liggen dan normaal in zee of in rivieren. Ze ontstaan door een combinatie van factoren, zoals getij en wind in kustgebieden, en neerslag en smeltwater in rivieren. In beide gevallen kunnen de hogere waterstanden langer aanhouden, wat risico’s met zich meebrengt voor bereikbaarheid, scheepvaart en vochtige gebieden.

In kustzones zijn hoogwaterperioden meestal gekoppeld aan twee hoogwaterpieken per etmaal, veroorzaakt door het getij. Stormen of hevige wind uit zee kunnen het hoogwater verhogen en verergeren, waardoor de periode waarin het water op of nabij de hoge grens blijft langer wordt. Bij extreem weer kan hoogwater zich uitstrekken tot meerdere uren of zelfs een hele dag.

In rivieren ontstaan hoogwaterperioden door piekafvoeren van neerslag en smeltwater. Dit leidt tot langdurige verhoging van de waterstand, met mogelijk overstromingsrisico in uiterwaarden en langs leningen van bruggen en sluizen. De duur en intensiteit hangen af van weersomstandigheden, verdelingscapaciteit van het watersysteem en rivierdijken.

Beheer en meting van hoogwaterperioden gebeuren met waterstanden die worden geregistreerd ten opzichte van het Normaal Amsterdams Peil (NAP). Tijden en verwachtte waterstanden worden opgenomen in actuele en voorspellende diensten. In Nederland speelt hoogwaterbeheer een centrale rol bij het voorkomen van overstromingen, onder andere via dijken, stormvloedkeringen en sluizen, en door klimaatadaptieve maatregelen die langere hoogwaterperioden kunnen inperken.