Elektronimpactionisatie

Elektronimpactionisatie is een gasfase-ionisatiemethode die veel wordt toegepast in massaspectrometrie. Bij deze techniek worden neutrale moleculen in een vacuümkamer bestraald met een bundel hoge-energie-elektronen, waardoor één of meer elektronen uit het molecuul worden weggeslagen en positieve radicalaire ionen (m+•) en gefragmenteerde ionen ontstaan. De methode wordt in het Engels meestal electron impact ionization (EI) genoemd; een gangbare energie voor de elektronenbundel is 70 eV.

Het proces vereist een elektronenbron (meestal een verhitte filament), een gecontroleerde gasstroom van het analytemengsel en een hoge vacuümomgeving om botsingen te minimaliseren. Omdat EI relatief veel interne energie in het molecuul brengt, leidt het vaak tot uitgebreide fragmentatie. Dit maakt de techniek geschikt voor structurele identificatie van kleine, vluchtige en thermisch stabiele verbindingen, en vormt de basis voor grote referentiebibliotheken met gestandaardiseerde massaspectra.

Voordelen van elektronimpactionisatie zijn de hoge reproduceerbaarheid van spectra en de uitgebreide databanken voor identificatie. Nadelen zijn dat niet-vluchtige of thermolabiele stoffen slecht te analyseren zijn en dat het sterke fragmentatiepatroon de detectie van het intacte molecuulion kan bemoeilijken. Alternatieve ionisatietechnieken, zoals chemische ionisatie, elektrospray en MALDI, worden ingezet wanneer zachtere ionisatie of analyse van grote biomoleculen nodig is.