Diamondmethodiek

Diamondmethodiek is een probleemoplossings- en ontwerpfraamwerk dat de metafoor van een diamant gebruikt om een vier- of vijffasenproces te beschrijven waarin onderzoek en besluitvorming worden uitgestrekt en gericht. Het benadrukt afwisselend divergent denken (het genereren van vele mogelijkheden) en convergent denken (het selecteren en aanscherpen van opties).

Oorsprong en contextualisering: het begrip is verwant aan design thinking en is in diverse Nederlandse en Vlaamse praktijksituaties toegepast in management, productontwikkeling en overheidsprojecten. In de praktijk wordt het vaak gezien als een gestructureerde aanpak die gebruikersonief en doelgericht werken combineert, met aandacht voor transparante besluitvorming.

Proces en fasen: typische fasen zijn Discover/Verkennen (inzamelen van inzichten uit gebruikers, belanghebbenden en data); Define/Formuleren (synthese van inzichten en afbakening van de kernprobleemstelling); Develop/Prototype (genereren en testen van meerdere oplossingsrichtingen; vroege prototyping); Deliver/Implement (selecteren en implementeren van de uiteindelijke oplossing en het monitoren van impact). Sommige varianten voegen een extra stap Validatie toe. Methoden zoals stakeholderanalyse, journey mapping, brainstormen, co-creatie en rapid prototyping komen vaak voor, samen met beslissingsmatrices en impactanalyses.

Toepassingen: de methode wordt toegepast in productontwerp, publieke sector, organisatieverandering, digitale transformatie en onderwijs. Ze biedt een flexibel kader dat kan worden aangepast aan verschillende organisaties en projecten.

Sterkten en beperkingen: de Diamondmethodiek bevordert een bredere probleemdefinitie, gebruikersgerichtheid en traceerbare besluitvorming. Nadelen zijn de tijdsinvestering, afhankelijkheid van sterke facilitering en het risico op scope creep als het proces niet goed wordt afgebakend.

Zie ook: design thinking, double diamond, probleemoplossingskaders.