Diagonaalidel

Diagonaalidel is een term die in sommige Nederlandse ontwerp- en debatkringen wordt gebruikt om een principe aan te duiden waarbij elementen in een compositie langs diagonale lijnen worden geplaatst. Het doel is vaak om beweging, spanning en dynamiek te suggereren, terwijl traditionele horizontale en verticale uitlijning wordt doorbroken. De term wordt gezien als een neologisme en is niet universeel gedefinieerd of breed geaccepteerd.

Etymologie: Het woord lijkt een samenstelling van diagonaal en idee, en wordt door critici in verschillende contexten geïntroduceerd. Er is geen eenduidige oorsprong vastgelegd in officiële woordenboeken, waardoor gebruik en betekenis per bron kunnen variëren.

Toepassingsgebieden: In grafisch ontwerp, typografie, interieur- en productontwerp, en stedelijke vormgeving wordt diagonaalidel aangehaald als manier om visuele hiërarchie en beweging te creëren. Voorbeelden worden vaak genoemd in online artikelen en blogs, waar posters, gevels en routeschema’s diagonaal georiënteerde elementen bevatten.

Voordelen en nadelen: Voordelen zijn toegenomen dynamiek, betere nadruk op doelpunten of informatiepunten, en onderscheidt in drukwerk en digitale media. Nadelen kunnen zijn dat overmatig gebruik leidt tot rommelig of onleesbaar ontwerp, en dat diagonaal georiënteerde elementen lastiger reproduceerbaar zijn op verschillende media en afmetingen.

Kritiek en status: Critics merken op dat diagonaalidel een vaag label kan blijven zonder duidelijke criteria. Het begrip kan overlappen met bestaande concepten zoals diagonale compositie en ritme, en sommige ontwerpers beschouwen het als een marketingterm.

Zie ook: diagonale compositie, diagonale geometrie, grafisch ontwerp, architectuur, stedelijke planning.