Demodulatiemethode

Demodulatiemethode is in de telecommunicatie de techniek om de oorspronkelijke informatie terug te halen uit een gemoduleerde draaggolf. Het begrip wordt gebruikt voor zowel analoge als digitale modulaties en omvat verschillende benaderingen die afhankelijk zijn van de aard van de modulatie en de aanwezigheid van een referentiesignaal.

Bij analoge demodulatie gaat het meestal om het terughalen van de baseband-informatie uit modulerende signalen zoals amplitude, frequentie of fase. Voor amplitudemodulatie (AM) wordt vaak een envelope detector toegepast, gevolgd door filtratie en ruisonderdrukking. Voor frequentie- en/of fase-modulatie (FM/PM) bestaan demodulators zoals discriminators, ratio detectors, slope detectors, of een fase-locked loop (PLL) die de variaties in fase of frequentie omzet naar een elektronisch representatief signaal.

Bij digitale demodulatie gaat het om het reconstrueren van de oorspronkelijke bitstreams uit gemoduleerde symbolen zoals PSK, QAM of FSK. Coherente demodulatie maakt gebruik van een lokaal gegenereerde draaidsignaal voor directe vergelijking met het ontvangen signaal, wat nauwkeurigere detectie oplevert bij voldoende signaal-ruisverhouding. Niet-coherente demodulatie vereist geen precieze synchronisatie van de drijver en wordt toegepast bij zwakkere signalen of beperkte synchronisatiemogelijkheden. Digitale demodulatie gaat vaak gepaard met foutencorrectie en kanaalcodering.

Praktisch bepaalt de keuze van de demodulatiemethode de robuustheid tegen ruis, het benodigde verwerkingssnelheid en de complexiteit van de implementatie. Demodulatie is een cruciale stap in radio-, televisie- en datasystemen en vormt de brug tussen ontvangen signaal en bruikbare informatie.