DNAinhoud

DNAinhoud verwijst naar de hoeveelheid DNA die aanwezig is in de kern van een cel. De meest gebruikte maat is de C-waarde: de hoeveelheid DNA in een haploïde set (1C). Eenheden zijn meestal picogrammen (pg) of gigabaseparen (Gbp). In de praktijk komt 1 pg DNA overeen met ongeveer 978 Mbp. Daardoor heeft de mens een 1C-genomische hoeveelheid van circa 3,3 Gb (≈3,3 pg) en een 2C-hoeveelheid van circa 6,6 Gb (≈6,6 pg).

De DNAinhoud varieert sterk tussen organismen. Bacteriën hebben relatief kleine genomen, terwijl planten een brede variatie laten zien: van minder dan 1 Gb tot tientallen Gb per haploïde set. Voorbeelden zijn een 1C-waarde van ~3,3 Gb bij de mens, maïs met ca. 2,3 Gb en ui (Allium cepa) met circa 16 Gb. Sommige planten zoals Paris japonica kennen een 1C-waarde van ongeveer 150 Gb. Deze variatie wordt vaak genoemd als de C-value paradox: genome size zegt niet noodzakelijk iets over de biologische complexiteit van een organisme.

DNAinhoud kan nauwkeurig worden gemeten met methoden zoals flowcytometrie (op basis van DNA-bindende kleurstoffen zoals propidiumjodide), Feulgen-densitometrie en beeld- of cytometrie. Deze technieken leveren schattingen van 1C- of 2C-waarden en worden gebruikt voor vergelijkingen tussen soorten, taksonomie en evolutieonderzoek.

Andere factoren die de DNAinhoud beïnvloeden zijn polyploidie en de aanwezigheid van repetitieve elementen, zoals transposons, die genome-expansie kunnen veroorzaken. De DNAinhoud kan ook van invloed zijn op cellengrootte en ontwikkeling, maar varieert per soort en is geen directe maat voor organismale complexiteit.