Beladingsinstructies

Beladingsinstructies zijn documentatie en richtlijnen die bepalen hoe goederen tijdens transport geladen, gestouwd en vastgezet moeten worden in een voertuig, container of schip. Het doel is veiligheid, stabiliteit en naleving van regelgeving. Beladingsinstructies maken doorgaans deel uit van het transportdossier en dienen als leidraad voor verladers, vervoerders en ontvangers.

Een beladingsinstructie bevat meestal informatie over gewichtslimieten en verdeling, volgorde van laden, oriëntatie van de lading, maximale stapelhoogte en –druk, en de wijze van vastzetten met bijvoorbeeld riemen, netten en kussens. Ook worden gebruikte dunnage, scheidingsmaterialen, ventilatie- en temperatuurvereisten, segregatie- en compatibiliteitsregels (bijzondere aandacht voor gevaarlijke goederen), labeling en de benodigde documentatie beschreven.

Sectorale kenmerken zijn onder meer:

- Wegvervoer: aandacht voor aslast, massa-inhoud en bevestigingspunten.

- Luchtvracht: rekening houden met unit load devices (ULD’s), centrering en beperkingen in gewicht.

- Zeevaart: stapel- en verzegelingsregels, lashings en reefers (koelcontainers).

- Spoorvervoer: gewichtsoverzicht, balans op wagons en bevestiging in wagons.

Regelgeving en standaarden die vaak van toepassing zijn, omvatten internationaal ADR (goederen buiten de EU), RID (rail), IMDG Code (zeevaart met gevaarlijke stoffen), IATA DGR (luchtvaart), SOLAS-verband voor containerstuwage en normen zoals EN 12195 voor lashing en bevestiging.

Het opstellen gebeurt meestal door de zender of logistieke dienstverlener en kan worden aangepast bij wijziging van inhoud, routing of regelgeving. De instructies dienen ter controle bij opslag, transport en aflevering.