zuiveringsgraad

Zuiveringsgraad is een maat voor de effectiviteit van een zuiveringsproces. Het geeft aan in welke mate een verontreinigende stof wordt verwijderd uit de inkomende stroom. Het concept wordt breed toegepast, onder andere bij water- en luchtzuivering. In waterzuivering gaat het vaak om de verwijdering van deeltjes (vaste stof), organische stof (uitgedrukt als BOD of COD) en voedingsstoffen zoals stikstof en fosfor.

De zuiveringsgraad η wordt berekend met η = ((C_in - C_out) / C_in) × 100%, waarbij C_in en C_out de concentraties van de stof in respectievelijk influent en effluent zijn. Als men de massastroom bekijkt, geldt hetzelfde principe voor M_in en M_out. Per procesfase (primair, secundair, tertiar) kan een afzonderlijke zuiveringsgraad worden vastgesteld en de totale verwijdering kan worden berekend uit de combinatie van fasen.

Toepassingen zijn onder meer de evaluatie van prestaties van drinkwater-, riolerings- en industriële zuiveringsinstallaties. Een hogere zuiveringsgraad duidt op een grotere verwijdering, maar de interpretatie moet rekening houden met de aard van de stof, de procesconfiguratie en de influentkwaliteit.

Factoren die de zuiveringsgraad beïnvloeden zijn onder andere pollutanttype, belasting (hoe veel stof er binnenkomt), retentietijd, temperatuur, onderhoud en de aard van het behandelingsproces (fysisch-chemisch versus biologisch). Schommelingen in inflowkwaliteit of storingen kunnen de gemeten zuiveringsgraad tijdelijk doen afwijken.

Beperkingen van de maatregel zijn onder meer afhankelijkheid van meetmomenten en analysemethoden, mogelijke discrepanties tussen concentratie- en massaverwijdering, en het feit dat een hoge zuiveringsgraad niet altijd leidt tot een stabiele of gegarandeerde effluentkwaliteit bij alle parameters.