zelfdiffusiecoëfficiënt

Zelfdiffusiecoëfficiënt is een maat voor de snelheid waarmee deeltjes in een homogeen systeem migreren als gevolg van willekeurige beweging. Het beschrijft de intrinsieke diffusie van een stof in zichzelf, zonder invloed van concentratieverschillen of externe krachten. In essentie kwantificeert het hoe snel individuele moleculen of atomen zich door hun eigen soort verspreiden.

Deze coëfficiënt is afhankelijk van factoren zoals temperatuur, druk en de aard van de stof. Hogere temperaturen leiden over het algemeen tot een hogere zelfdiffusiecoëfficiënt, omdat de deeltjes meer kinetische energie hebben en dus sneller bewegen. De zelfdiffusiecoëfficiënt wordt vaak aangeduid met het symbool D en heeft eenheden van oppervlakte per tijd, zoals m²/s.

Het concept van zelfdiffusie is fundamenteel in de fysische chemie en materialenwetenschappen. Het speelt een rol bij het begrijpen van processen zoals massaoverdracht, reactiekinetiek en de microstructurele evolutie van materialen. Experimentele methoden zoals kernspinresonantie (NMR) en quasielastische neutronenverstrooiing worden gebruikt om zelfdiffusiecoëfficiënten te meten.