zawilgoceniem

Zawilgocenie to stan lub proces, w którym materiały, konstrukcje lub powietrze zawierają nadmierną wilgoć lub wodę. Zjawisko występuje w budynkach, na przykład w ścianach, piwnicach, fundamentach, a także w przemyśle drewnianym i papierniczym. Zawilgocenie może dotyczyć zarówno wilgoci fizycznie obecnej w materiale, jak i podwyższonej wilgotności powietrza w otoczeniu danego obiektu.

Przyczyny zawilgocenia obejmują kondensację pary wodnej, infiltrację wód opadowych, kapilarne podciąganie wody w porowatych materiałach (cegła, tynk, drewno), nieszczelności dachów i elewacji, a także słabą wentylację i efekt „nagrzewania się” powierzchni. Często występujące czynniki to złe projekty izolacji, uszkodzone membrany hydroizolacyjne, zbyt wysokie różnice temperatur między wnętrzem a otoczeniem oraz problemy z odprowadzaniem wód gruntowych.

Skutki zawilgocenia obejmują degradację materiałów (podatność na pękanie, kruszenie, korozję biologiczną), rozwój pleśni i grzybów, pogorszenie właściwości cieplnych i akustycznych, obniżenie wartości użytkowej budynku oraz potencjalne problemy zdrowotne związane z wilgotnymi środowiskami.

Diagnoza opiera się o pomiary wilgotności względnej powietrza, wilgotności materiałów oraz obserwacje wizualne. Stosuje się również narzędzia takie jak wilgotnościomierze, badania termowizyjne (IR) i inspekcje specjalistyczne.

Zapobieganie i remediacje obejmują zapewnienie skutecznej wentylacji i osuszania, odpowiednie zabezpieczenia przeciwwilgociowe i hydroizolacyjne, naprawy przecieków, odprowadzenie wód opadowych, izolację przeciwwilgociową na odpowiedniej stronie termicznej oraz usuwanie źródeł wilgoci. W przypadkach utrzymującego się zawilgocenia konieczna jest profesjonalna ocena i plan naprawczy.