Zawilgocenie

Zawilgocenie to nadmierna wilgoć w materiałach budowlanych i w powietrzu wewnątrz budynków, która prowadzi do powstawania plam, odkształceń i rozwoju szkodliwych mikroorganizmów. Zjawisko może mieć charakter przejściowy (kondensacja pary wodnej) lub przewlekły (infiltracja wilgoci z zewnętrznych źródeł lub kapilarne podciąganie wody). Do najważniejszych typów zawilgocenia należą kondensacyjne, wilgotność gruntowa/kapilarna oraz przecieki wynikające z nieszczelności konstrukcji, dachu, instalacji lub systemu odprowadzania wód.

Objawy obejmują plamy i przebarwienia, łuszczenie tynku, zagrzybienie i pleśń, nieprzyjemny zapach oraz odkształcenia lub pęknięcia materiałów. W ocenie stanu często stosuje się pomiary wilgotności ścian i materiałów, a także diagnostykę termowizyjną w celu zlokalizowania źródła wilgoci.

Skutki zawilgocenia obejmują degradację materiałów (drewna, tynków, cegieł), pogorszenie izolacyjności termicznej, a także ryzyko wystąpienia problemów zdrowotnych związanych z pleśnią. Leczenie polega na usunięciu źródła wilgoci, osuszeniu pomieszczeń i ograniczeniu wilgoci poprzez poprawę wentylacji i ogrzewania. Często potrzebne są naprawy hydroizolacyjne, izolacyjne fundamentów, naprawa przecieków, a także prace związane z odwodnieniem terenu. W wielu przypadkach zaleca się konsultację z fachowcem i wykonanie odpowiedniej oceny technicznej.

Prewencja obejmuje projektowanie i utrzymanie skutecznych barier przeciwwilgociowych, utrzymanie odpowiedniej wentylacji, kontrolę przecieków i odwodnienia terenu, a także regularne kontrole stanu ścian i instalacji. Dzięki temu ogranicza się ryzyko ponownego zawilgocenia oraz rozwoju pleśni i degradacji materiałów.