ruimteweerfenomenen

ruimteweerfenomenen verwijzen naar variaties in de elektromagnetische en deeltjes-omgeving van de aarde die voortkomen uit activiteit in het zonnestelsel, voornamelijk de zon. De meest voorkomende fenomenen zijn zonnevlammen, coronal mass ejection (CME), zonnevlekkeractieve gebieden, zonnevind, golfabsorberingen, geomagnetische stormen en aurora borealis en australis.

Een zonnevlam is een plotselinge, intense verlichtings- en energetische opwaaiing op de zon die vaak gepaard gaat met sterk versnelde plasmadelen die de ruimte om de zon omtrekken. Een coronal mass ejection is een veel grotere explosie van plasma en magnetische velden die uit de zon wordt afgestoten en vaak duizenden tot tienduizenden kilometers per uur beweegt. Wanneer een CME de aardse magnetosfeer berijdt, veroorzaakt dit een geomagnetische storm, die kunnen leiden tot verstoringen in satellietcommunicatie, GPS-systemen en hoogspanningsnetwerken.

Aurora's ontstaan ​​wanneer geladen deeltjes van de zon in de magnetosfeer worden versneld en op de hoge latitudes van de aarde botsen met de atomaire deeltjes in de atmosfeer. Zonneauroras zijn een visueel teken van de interactie tussen de zon en het magnetische veld van de aarde. Naast zonnevakt en CMEs dragen ook regelmatige zonwinden bij aan dagelijkse variaties in de ruimteomstandigheden, die soms de detectie van kosmische straling op de grond beïnvloeden.

Space weather is over het algemeen moeilijk te voorspellen, maar wetenschappers monitoren de zon met telescopen en sondes en gebruiken computermodels om de potentie van eclipsen en geomagnetische stormen in te schatten. Ontwikkelde voorspelling en evaluatie van risico’s zijn essentieel voor de veiligheid van ruimtevaart, satellietdesign, en hoofdzakelijk dicht bij aardse infrastructuren.