retentiontijden

Retentietijden, in de chromatografie, zijn de tijdsduur die een stof nodig heeft vanaf het moment van injectie totdat de detector een piek voor die stof waarneemt. De belangrijkste maat is de retentie tijd tR van een analyte. Voor onverandeerde nu zit ook de dode tijd t0 (of tM) betrokken: dit is de tijd die een ongebonden component nodig heeft om de detector te bereiken. De retentiefactor k' wordt vaak gedefinieerd als k' = (tR - t0) / t0, en geeft aan hoe lang de stof ten opzichte van het loodbad in de kolom blijft.

Retentie tijden worden bepaald door interacties tussen analyten, de stationaire fase en de mobiele fase. Ze hangen af van de aard van de kolom (polair versus apolair, type stationaire fase), de oplosmiddelcompositie, de temperatuur, de flow snelheid, de kolomlengte en deeltjesgrootte, en van de chemische eigenschappen van de stof (polariteit, ionisatie, pH-afhankelijkheid). Daarnaast kunnen factoren zoals de toestand van de kolom, verontreinigingen en de mobiele fase-parameters de tR beïnvloeden.

Toepassingen en praktijk: retentie tijden worden gebruikt voor identificatie door vergelijking met tR-waarden van referentiestandaarden. Voor kwantificatie worden tR en piekhoogte of integraal gebruikt in combinatie met kalibratie en mogelijk een interne standaard. Om tussen kolommen en instrumenten te vergelijken, kunnen retentieindices (RI) worden toegepast. Methoden met gradient-elutie kunnen tR wijzigen gedurende de run, terwijl isocratische elutie doorgaans meer stabiele tR oplevert maar minder scheiding biedt. Nauwkeurige herhaalbaarheid vereist consistente instrumentinstellingen en calibratie.