oliekwaliteit

Oliekwaliteit verwijst naar de mate waarin olie voldoet aan normen voor zuiverheid, veiligheid, smaak en stabiliteit. Voor eetbare oliën omvatten kwaliteitscriteria een laag gehalte aan vrije vetzuren (FFA), beperkte oxidatieve achterstand, duidelijke sensorische eigenschappen en beperkte verontreinigingen. Oxidatieve degradatie is een belangrijk risico: blootstelling aan lucht, licht en warmte leidt tot peroxiden en uiteindelijk ranzige smaken. Hydrolyse kan de FFA verhogen.

Belangrijke meetpunten zijn FFA, peroxidewaarde (PV), anisidinewaarde (AV), totale polaire stoffen, vocht, verontreinigingen en metalen. Sensorische beoordeling (ruiken en proeven) complementeert laboratoriumtests. Kwaliteit wordt beïnvloed door teelt en oogst (bij oliën zoals olijfolie), verwerkingsstappen zoals raffinage en deodorering, en opslagcondities.

Regelgeving en normen: Codex Alimentarius, Europese regelgeving en andere nationale regels stellen grenswaarden en methoden vast voor kwaliteitscontrole. In kwaliteitszorg worden tests gestructureerd via HACCP en voldoen producenten aan gangbare methoden voor olietesten, vaak volgens ISO- of AOCS-normen. Oliekwaliteit wordt onderscheiden in segmenten zoals kookolie met hoger rookpunt en premium oliën zoals extra vergine olijfolie met strengere smaak- en zuiverheidscriteria.

Opslag en houdbaarheid: olie blijft het beste in koele, donkere opslag en in afgesloten verpakkingen. Oxidatie kan worden vertraagd door beperking van zuurstof en warmte; sommige oliën bevatten natuurlijke antioxidanten. Regelmatige evaluatie waarborgt veiligheid en consistentie in voedseltoepassingen.