moskeeën

Moskeeën zijn gebedshuizen voor moslims, bedoeld als plek voor rituele gebeden, onderwijs en gemeenschap. Het woord moskee is afgeleid van het Arabische masjid, ‘plaats van neerwerpen’ of ‘plaats van gebed’, via het Franse mosquée en het Nederlandse moskee. In een moskee bevinden zich doorgaans een gebedshal, een mihrab (richting Mekka), een minbar (preekstoel) en vaak een ruimte voor wudu, de rituele wassing. Veel moskeeën hebben ook een minaret, een toren waarin vroeger de oproep tot gebed werd gedaan, al kan de oproep tegenwoordig op bredere wijze plaatsvinden of ontbreken.

Architectuur en kunst variëren sterk per regio. Traditionele elementen zijn koepels, minaretten en geometrische of kalligrafische patronen. In verschillende tradities – Arabisch, Ottomaans, Moorse, Persisch en Indonesisch – krijgen moskeeën een eigen stijl en indeling, maar de gebedshal blijft het centrale element.

Functie: naast het dagelijkse gebed is de moskee een plek voor onderwijs, koranlezen, lezingen en maatschappelijke activiteiten zoals liefdadigheidswerk en ondersteuning van de gemeenschap. Veel moskeeën bieden ook onderwijs aan kinderen en volwassenen en fungeren als ontmoetingsruimte voor de buurt.

Geschiedenis: de eerste moskeeën ontstonden in de 7e eeuw in Medina en vormden het centrum van de Islamitische gemeenschap. Met de verspreiding van de islam en migratie zijn moskeeën wereldwijd gebouwd, uitgerust met lokale bouwmaterialen en tradities. In moderne steden variëren grootte en functie van grote centrale moskeeën tot kleinere buurtgebouwen.