minimumverhoging

Minimumverhoging is een loonverhoging die minimaal wordt afgesproken of vastgesteld en bedoeld is om werknemers een garantie te geven dat hun lonen in een bepaalde periode niet onder een afgesproken niveau stijgen. Het begrip kan voorkomen in verschillende contexten, zoals wetgeving, sectorale cao-afspraken of bedrijfsbeleid. Het doel is vaak het beschermen van koopkracht en het bieden van een voorspelbare loonontwikkeling voor werknemers.

Er bestaan diverse vormen van minimumverhoging. In sommige landen of sectoren wordt een wettelijke minimumverhoging toegepast die jaarlijks kan toenemen volgens een bepaalde formule. Daarnaast komen CAO’s (collectieve arbeidsovereenkomsten) voor, waarin een minimumloonstijging is opgenomen die kan zijn gekoppeld aan inflatie, een vast percentage of een combinatie daarvan. Soms wordt een automatische indexering toegepast, waarbij lonen periodiek omhoog gaan op basis van prijsontwikkelingen (bijvoorbeeld de inflatie). Binnen cao’s of arbeidsovereenkomsten kan een minimumverhoging ook qua timing verschillen, met bedoelde retroactieve betalingen als lonen achterblijven achter de afgesproken verhoging.

De invoering van een minimumverhoging beïnvloedt zowel werkgevers- als werknemerskant. Voordelen zijn onder meer behoud van koopkracht, transparantie en minder onderhandelingsdruk over elke individuele loonaanpassing. Nadelen kunnen zijn dat vaste minima inflatie of economische schommelingen minder flexibel maken en tot hogere loonkosten leiden voor werkgevers, wat mogelijk gevolgen heeft voor werkgelegenheid of prijszettingen.

Zie ook termen als loonindexering, inflatie, CAO en wettelijke minimumloon voor verwante concepten.