magnetresonantstomograafiat

Magnetresonantstomograafiat, doorgaans vertaald als magnetische resonantie beeldvorming (MRI of MRT), is een niet‑invasieve medische beeldvormingstechniek die gedetailleerde beelden van zachte weefsels levert zonder ioniserende straling. Het biedt hoog contrast tussen weefsels zoals hersenen, ruggenmerg, spieren en organen.

De techniek gebruikt een sterk magnetisch veld, gradienten en radiofrequente spoelen. Waterstofkernen aligneren zich in het veld; een RF-puls verstoort deze richting. Zodra de puls stopt, zendt het weefsel signalen uit die worden omgezet in beelden; gradienten voegen ruimtelijke informatie toe.

Veelvoorkomende sequenties zijn T1- en T2-gewogen opnames; aanvullende technieken zoals diffusion-weighted imaging (DWI) en functionele MRI (fMRI) meten diffusie of hersenactiviteit. Soms wordt gadolinium-basis contrastmiddel gebruikt om bepaalde structuren zichtbaarder te maken.

Toepassingen omvatten neurologische beeldvorming (hersenen, ruggenmerg), musculoskeletale beeldvorming (gewrichten, pezen), abdominale en pelvische organen, en cardiovasculair onderzoek en oncologie. MRI wordt routinematig ingezet voor diagnose, behandelplanning en opvolging.

Veiligheid en beperkingen: MRI kent geen ioniserende straling, maar is niet voor iedereen geschikt door metalen implantaten en bepaalde implantaten; gadolinium-contrasten kunnen risico’s hebben bij nierproblemen; langere onderzoeken, claustrofobie, artefacten en kosten kunnen beperkend werken. Desondanks blijft MRI een toonaangevende techniek vanwege zijn uitstekende zachte-weefsel-contrast en veelzijdigheid.