liczebnikach

Liczebniki, w języku polskim określane także terminem „liczebniki”, są częścią mowy służącą do wyrażania ilości, kolejności, ilości wielokrotności oraz podziału na części. Dzielą się na kilka podstawowych grup. Liczebniki główne (cardinalia) określają liczbę rzeczy lub osób (np. jeden, dwa, trzysta). Liczebniki porządkowe (ordinalia) wskazują kolejność w szeregu (pierwszy, drugi, dziesiąty). Liczebniki zbiorowe (collectiva) odnoszą się do zestawów liczbowych, najczęściej w formie „para”, „tuzin”, „dziesiątki”. Liczebniki wielokrotności (multiplicativa) określają, ile razy coś się powtarza (podwójny, potrójny, czterokrotny). Liczebniki ułamkowe (fractionalia) opisują części całości (pół, jedna trzecia, trzy czwarte). Każda z tych grup podlega odmianie przez przypadki, liczby i rodzaje, co jest charakterystyczne dla polskiej fleksji. Na przykład liczebnik „trzy” w mianowniku liczby mnogiej przyjmuje formę „trzy”, a w dopełniaczu – „trzech”. Liczebniki porządkowe odmieniają się jak przymiotniki, co pozwala zachować zgodność z rzeczownikiem, którego dotyczą. W zdaniach liczebniki mogą pełnić funkcję podmiotu, orzecznika, przydawki lub określenia przyimkowego. Ich prawidłowe użycie jest istotne dla precyzyjnego przekazu liczbowego i wpływa na poprawność gramatyczną wypowiedzi w języku polskim.