przymiotniki

Przymiotniki to część mowy w języku polskim, która opisuje cechy i właściwości rzeczowników. Służą do określania koloru, rozmiaru, jakości i innych właściwości. Mogą występować jako przydawki (przymiotnik stoi przed rzeczownikiem, np. czerwony dom) lub w funkcji orzeczeniowej (po czasowniku być: dom jest czerwony).

Przymiotniki odmieniają się przez rodzaj, liczbę i przypadek, zgadzając się z rzeczownikiem, którego dotyczą. W liczbie pojedynczej wyróżnia się formy dla różnych rodzajów (mężczyzny osobowego, mężczyzny nieosobowego, kobiety, rzeczy) i odpowiadających im przypadków. W liczbie mnogiej tworzą się formy zależnie od tego, czy rzeczownik jest w liczbie mnogiej rodzaju osobowego (np. dobrzy chłopcy), czy nieosobowego (np. dobre domy, piękne kobiety). Przymiotniki mogą pełnić funkcję przydawki przed rzeczownikiem lub być użyte w zdaniu jako część orzeczenia: Ten dom jest czerwony.

Stopniowanie przymiotników oznacza ich rangowanie: pozytywny (np. ładny), wyższy (ładniejszy) i najwyższy (najładniejszy). Formy stopnia wyższego i najwyższego najczęściej tworzy się przez dodanie końcówek lub przez użycie słów bardziej/najbardziej. Niektóre przymiotniki mają formy nieregularne (np. dobry – lepszy – najlepszy; zły – gorszy – najgorszy).

W praktyce przymiotniki łączą się z różnymi klasami i funkcjami, w tym z przymiotnikami dzierżawczymi (mój, twój, jego) i wskazującymi (ten, ta, to). W zdaniach polskich przymiotniki zachowują pełną zgodność z rzeczownikiem pod względem liczby, rodzaju i przypadka.