injectiepatroon

Injectiepatroon, in het Engels dependency injection pattern, is een ontwerpprincipe in softwareontwikkeling waarbij een object zijn benodigde afhankelijkheden van buitenaf krijgt in plaats van deze zelf aan te maken. Dit verlaagt de koppeling tussen componenten en bevordert een losser ontwerp, waarbij de creatie en het beheer van afhankelijkheden centraal wordt geregeld door een externe partij.

Deze aanpak is een uitwerking van inversie van controle: de aanmaak en toewijzing van dependencies gebeurt niet in de component zelf, maar wordt verzorgd door een injector of container. Daardoor kan de implementatie van een afhankelijkheid eenvoudig worden verwisseld, bijvoorbeeld voor testen of configuratie.

Veelvoorkomende vormen zijn constructor injection, setter injection en interface injection. Bij constructor injection levert de buitenwereld de afhankelijkheden via de constructor, bij setter injectie via setter-methoden, en bij interface injectie via een methode die door een interface wordt afgedwongen om de afhankelijkheid te leveren. In de praktijk worden dependency injectiecontainers gebruikt om het koppelen van dependencies te automatiseren en te beheren.

Voordelen van het injectiepatroon zijn onder meer betere testbaarheid, eenvoudiger wisselen van implementaties en centralere configuratie van dependencies. Nadelen zijn onder meer extra complexiteit, mogelijk minder zicht op afhankelijkheden en enige prestatielast door container lookup of reflectie. Een veelgenoemd alternatief is het service locator-patroon, dat doorgaans als minder transparant en minder testbaar wordt gezien.

Zie ook: inversie van controle, dependency injection container, service locator-pattern.