geheugencel

Een geheugencel is de kleinste eenheid in een geheugen en kan één bit aan informatie opslaan, bijvoorbeeld een logische 0 of 1. Geheugencellen worden samengebracht in geheugenarrays die via adreslijnen worden aangestuurd. De term wordt vooral gebruikt in elektronische geheugenarchitecturen; in de biologie wordt geheugen op meer gebogen manieren bestudeerd en wordt de term minder vaak voor individuele neurale cellen gebruikt.

In de praktijk worden geheugencellen op verschillende manieren opgebouwd, afhankelijk van het type geheugen. In dinamisch geheugen (DRAM) bestaat een geheugencel uit een condensator die de lading behoudt en een transistor die toegang verleent tot de condensator. De opgeslagen lading vervliegt na verloop van tijd, waardoor periodiek verversen noodzakelijk is.

In statisch geheugen (SRAM) wordt een geheugencel gevormd door een schakeling van meerdere transistors die een flip-flop vormen. SRAM vereist geen verversing maar neemt meer ruimte in beslag per bit, waardoor het sneller is en minder gevoelig voor verversingsgeluid.

Naast DRAM en SRAM bestaan niet-vluchtige geheugencellen, zoals Flash-geheugen (gebaseerd op floating-gate transistors) en moderne alternatieven zoals MRAM (magnetische geheugencellen) en PCM (phase-change memory). Deze typen behouden informatie zonder continue voedingsspanning.

Geheugencellen worden in arrays gerangschikt in rijen en kolommen; lees- en schrijfbewerkingen gebeuren via woordlijnen, bitlijnen en sense-amplifiers. Adressering selecteert welke cel actief is. Belangrijke ontwerpkeuzes hangen af van snelheid, dichtheid, vermogen, volatiliteit en duurzaamheid, terwijl schaalvergroting uitdagingen met zich meebrengt.