bundelhelderheid

Bundelhelderheid is a term used in optica en beeldvorming om de duidelijkheid mee aan te geven waarmee individuele lichtbundels in een systeem kunnen worden onderscheiden. Het begrip komt vooral voor in de context van vezelbundels, lensarrays en andere multi-bundel systemen, waar talloze kleine kernjes naast elkaar liggen. Een hoge bundelhelderheid betekent doorgaans dat aangrenzende bundels goed van elkaar te scheiden zijn, waardoor het beeldcontrast tussen verschillende bundels en de waargenomen structuur beter is.

In praktische toepassingen speelt bundelhelderheid een rol bij beeldvorming met vezelbundels en in correcte optische ontwerpen voor endoscopie en microscopie. Het beïnvloedt hoe scherp en kleurrijk een beeld overkomt wanneer meerdere bundels tegelijk worden gebruikt of gelezen. De term wordt vaak in combinatie met concepten als crosstalk, resolutie en signaal-ruisverhouding genoemd, omdat deze factoren gezamenlijk bepalen hoe duidelijk de individuele bundels blijven en hoe weinig licht overgaat naar naburige bundels.

Metingen van bundelhelderheid zijn doorgaans gerelateerd aan contrast tussen aangrenzende bundels, en kunnen worden uitgedrukt via metrics zoals een bundelto-toon-contrast of via gerelateerde beeldmetingen die de mate van crosstalk kwantificeren. Andere relevante parameters zijn de NA (numerieke opening), kern-dikte verhouding en bundelpitch, die gezamenlijk de mate van isolatie tussen bundels bepalen.

Zie ook: optische bundels, crosstalk, beeldresolutie, endoscopie, fiberbundle imaging.