blootstellings

Blootstelling (meervoud: blootstellingen) is het proces waarbij een organisme, een object of een situatie wordt blootgesteld aan een agent of conditie, zoals straling, chemische stoffen, geluid of licht. Het begrip wordt in verschillende vakgebieden gebruikt en omvat zowel onmiddellijke als langetermijneffecten.

In veiligheid, gezondheidszorg en milieukunde onderscheidt men meestal externe blootstelling (van buitenaf op het lichaam of op het milieu) en interne blootstelling (wanneer stoffen via ademhaling, voedsel of huid in het organisme terechtkomen). De blootstelling treedt op via routes zoals inhalatie, ingestie of dermale aanraking, en hangt af van duur, intensiteit en frequentie.

In de geneeskunde en toxicologie wordt blootstelling vaak vertaald naar een dosis, bijvoorbeeld de stralingsdosis (Gray, Gy) of de effectieve dosis (sievert, Sv) voor straling, en de concentratie van een stof (bijvoorbeeld mg/m3) in de omgevende lucht. Risico’s hangen af van de dosis, de aard van de stof en de duur van de blootstelling.

In fotografie en beeldvorming verwijst blootstelling naar de hoeveelheid licht die op een film of sensor valt. Die wordt bepaald door de combinatie van diafragma, sluitertijd en ISO. Verkeerde blootstelling leidt tot onder- of overbelichting, met gevolgen voor detail en kleur.

Onderzoek en regelgeving richten zich op blootstelling: blootstellingsbeoordeling, biomonitoring en het vaststellen van grenswaarden voor arbeid en milieu. Doel is de kans op schadelijke effecten te verlagen door maatregelen zoals ventilatie, monitoring en beschermende uitrusting.