barcodesystemen

Barcodesystemen zijn systemen die gegevens over een object coderen in een patroon van lijnen en/of matrixpunten, dat met een optische lezer kan worden afgelezen. De gecodeerde informatie wordt doorgaans gebruikt om producten te identificeren, prijzen te koppelen en voor voorraadbeheer.

De moderne barcodegeschiedenis begon in de jaren '40-'50 en werd in de jaren '70 gestandaardiseerd met UPC/EAN en GS1. Barcodes worden wereldwijd via GS1-standaarden beheerd, die de toewijzing van GTINs en andere identificatoren regelen.

Er bestaan 1D-barcodes (lineaire codes zoals UPC-A, EAN-13, Code 39, Code 128) en 2D-barcodes (matrixcodes zoals QR, Data Matrix, PDF417). 1D-codes zijn goedkoper en sneller voor simpele data, 2D-codes kunnen veel data en URLs bevatten en zijn robuuster bij beschadiging.

Onderdelen van een barcodesysteem: een barcode-symbool op het product of verpakking, een scanner of camera die de code leest, en software/databases die de gelezen data herstellen en koppelen aan productinformatie, prijzen of voorraad.

Belangrijke normen omvatten GTIN (Global Trade Item Number), de ISO/IEC-standarden voor barcodes en GS1-codering. Voor logistiek wordt vaak een SSCC gebruikt. In retail is EAN/UPC wijdverbreid.

Toepassingen: detailhandel, logistiek en verzending, gezondheidszorg, bibliotheken en assets. Mobiele apparaten lezen ook vaak QR-codes en verbindingen met webdiensten worden mogelijk gemaakt.

Voordelen zijn snelheid, nauwkeurigheid, kostenreductie en traceerbaarheid; nadelen omvatten kwetsbaarheid voor schade, vereiste productie- en scanninginfrastructuur, en privacy- of beveiligingszorgen bij sommige toepassingen.