Zelfuitsluiting

Zelfuitsluiting is een vrijwillige maatregel waarbij iemand zichzelf uitsluit van deelname aan kansspelen bij aanbieders die onder een vergunning opereren. Het doel is gokgedrag te beperken of stoppen en zo problematisch gokken tegen te gaan. Zelfuitsluiting kan betrekking hebben op fysieke kansspelgelegenheden, maar vooral op online goksites en mobiele apps.

Wie kan zich uitsluiten? In de meeste systemen kan een persoon zichzelf aanmelden bij een aanbieder of via een centrale registratie die door toezichthouders of sectororganisaties wordt beheerd. De duur van de uitsluiting varieert van tijdelijk (bijvoorbeeld zes of twaalf maanden) tot permanent.

Wat betekent het voor de betrokkene? De betrokken aanbieder sluit het account af, blokkeert nieuwe aanmeldingen voor kansspelen bij die aanbieder, en kan ook betalingsmaatregelen opleggen om stortingen te voorkomen. Marketing naar de uitgesloten persoon wordt doorgaans beperkt. Sommige systemen bieden mogelijkheden tot herinschrijving na afloop of bij langdurige uitsluiting via een aanvraagprocedure.

Beperkingen en risico's: zelfuitsluiting geldt meestal alleen voor legale aanbieders; gokkers kunnen nog steeds proberen via illegale of buitenlandse platforms. Het is geen vervanging voor professionele hulp bij gokverslaving; het kan wel deel uitmaken van een bredere aanpak met ondersteuning zoals budgetbeheer en counseling. Voor wie hulp zoekt bestaan hulplijnen en verwijzingen, en toezichthouders geven informatie over beschikbare hulp.

Zie ook: gokverslaving, hulpdiensten.