Struikelen

Struikelen is a Dutch verb meaning to stumble, trip, or falter, usually referring to losing balance while walking. It can describe a physical misstep, such as stepping on an uneven surface, but it is also used figuratively to denote making mistakes, hesitating, or encountering obstacles in a process or plan.

Etymology and usage context: The word is of Dutch-Germanic origin and is commonly used in everyday language. In physical contexts, struikelen is often followed by over, for example, struikelen over een steen (to stumble over a stone). Figuratively, one can say dat iemand struikelde over een bezwaar of dat een plan struikelde in de uitvoering (someone stumbled over an objection or a plan faltered in execution).

Grammatical notes: Struikelen is a regular Dutch verb in its conjugation. Present tense: ik struikel, jij struikelt, hij/zij/het struikelt; wij/jullie/zij struikelen. Past tense (simple past): ik struikelde, jij struikelde, hij/zij/het struikelde; wij struikelden, jullie struikelden, zij struikelden. Past participle: gestuikeld, used with have/has or been in perfect constructions (bijvoorbeeld: Ik ben gestuikeld). Present participle: struikelend.

Examples: Tijdens het wandelen struikelde hij over een losse stoepsteen. De plannen struikelden op een budgettaire belemmering. De uitdrukking een struikelblok gebruiken verwijst naar een hindernis die een proces belemmert.

Zie ook: vallen en wankelen, struikelpartij, struikelblok.