Polyurethaanschuim

Polyurethaanschuim is een cellulaire kunststof die wordt gevormd door de reactie van polyolen met di- of polyisocyanaten, waarbij een gas als blaasmedium cellen in het materiaal creëert. Het komt voor in twee hoofdvarianten: rigide schuim, met gesloten cellen en een hoog isolerend vermogen, en flexibele schuim, met open cellen en grote veerkracht.

De productie omvat het mengen van polyol, isocyanaat en verschillende additieven zoals katalysatoren, verharders en bevochtigingsmiddelen, gevolgd door een blaasfase. In rigide schuim kan water als reactief blaasmedium dienen, waardoor CO2 vrijkomt en een gesloten celstructuur ontstaat. In flexibele schuimvarianten worden vaak andere blaasmiddelen gebruikt om een open-cellige structuur te bereiken.

Belangrijke eigenschappen variëren: rigide schuim levert uitstekende thermische isolatie en lage warmtegeleiding, maar kan bros zijn; flexibel schuim biedt goede demping en comfort. Brandveiligheid en milieu-impact hangen af van de formulering, met additieven voor vlamvertraging en van het gebruikte blaasmiddel.

Toepassingen omvatten structurele en thermische isolatie in gebouwen en koelkasten, sandwichpanelen, bekleding in de auto-industrie, matrassen en zitmeubilair, en verpakkingsmaterialen. Productie kan worden uitgevoerd door spuiten, gieten of injectorprocessen.

Veiligheid en milieu: blootstelling aan isocyanaten kan irritatie en beroepsastma veroorzaken; blootstelling beperken door ventilatie, beschermende kleding en persoonlijke beschermingsmiddelen. Het milieu-impact hangt af van de gebruikte blaasmiddelen en de end-of-life verwerking; er zijn inspanningen om schuimen met lagere global warming potential en betere recyclingopties te ontwikkelen.