PKCSstandaarden

PKCSstandaarden (Public Key Cryptography Standards) zijn een reeks normen ontwikkeld door RSA Data Security in de jaren negentig om interoperabiliteit te realiseren bij publieke sleutelcryptografie en het beheer van sleutels en certificaten. De standaarden definiëren formaten, procedures en interfaces die in verschillende cryptosystemen en toepassingen worden toegepast, van opslag en uitwisseling van sleutels tot digitale handtekeningen en certificaatbeheer.

Belangrijke onderdelen omvatten PKCS#1, PKCS#5, PKCS#7, PKCS#8, PKCS#9, PKCS#10, PKCS#11 en PKCS#12. PKCS#1 behandelt RSA-cryptosystemen en RSA-encryptie en -handtekeningen (inclusief v1.5- en PSS-paddingschema’s); PKCS#5 definieert password-based encryption en omvatte PBKDF2 in latere edities; PKCS#7 levert Cryptographic Message Syntax (CMS) voor digitale enveloppen en S/MIME; PKCS#8 beschrijft de Private-Key Information Syntax voor opslag en transport van privé-sleutels; PKCS#9 betreft Selected Attribute Types; PKCS#10 definieert Certification Request Syntax voor Certificate Signing Requests; PKCS#11 is de Cryptographic Token Interface voor hardware- en softwaretokens; PKCS#12 beschrijft de Personal Information Exchange Syntax voor gecombineerde opslag van sleutels en certificaten.

Historisch gezien ontstonden de PKCSstandaarden bij RSA Labs en hebben ze een blijvende invloed gehad op praktijken rondom sleutelbeheer en certificaatuitwisseling. Veel onderdelen worden nog steeds toegepast, vooral PKCS#11 (tokens en HSM’s), PKCS#12 (sleuteldagboeken en uitwisseling) en PKCS#7/CMS voor berichtbeveiliging; andere onderdelen zijn verouderd of zijn vervangen door modernere normen.