Opslagstructuur

Op opslagstructuur verwijst naar de manier waarop data op opslagmedia is georganiseerd en beheerd. Het begrip wordt toegepast in bestandssystemen, blokopslag en objectopslag. In een bestandssysteem worden gegevens georganiseerd als bestanden en mappen binnen een hiërarchische ruimte. Bestanden hebben metadata zoals naam, grootte en tijdstempels en verwijzingen naar de fysieke opslag via een index of inode. De toewijzing van opslagruimte gebeurt via blokken of extents, vaak gevolgd door journaling of snapshots voor betrouwbaarheid.

Bij objectopslag wordt data opgeslagen als objecten met een unieke identifier en uitgebreide metadata; er is meestal geen traditionele directory-hiërarchie, maar wel containers of buckets en URL-achtige identificatie. Objectopslag is ontworpen voor schaalbaarheid en geografische redundantie.

Blokopslag behandelt data op blokniveau, met lage abstractie en snelle toegang, doorgaans gebruikt in SAN/NAS-omgevingen voor databases en applicaties die hoge throughput vereisen.

Redundantie en duurzaamheid zijn vaak geïntegreerde aspecten: RAID, erasure coding, replicatie en regelmatige back-ups. Cache- en tieringstrategieën (het verplaatsen van data tussen snelle cache/SSD en langzamere HDD- of tapeopslag) verbeteren prestaties en kosten.

Beheer omvat naming, namespaces en toegangsbeveiliging (ACL’s, POSIX-permissies, cloud-identiteits- en toegangscontroles), evenals gangbare protocollen zoals NFS, SMB en S3. Het ontwerp van een opslagstructuur beïnvloedt duurzaamheid, beschikbaarheid, doorvoer en onderhoudsgemak en moet passen bij de behoefte aan schaalbaarheid, consistentie en risicobeoordeling.